Nog even voor het slapen gaan een woordje over vandaag.

Vanmorgen om 5.25u opgestaan en slecht geslapen; ‘t zal waarschijnlijk de spanning van het onbekende zijn. Nog even de buienradar bekeken en die zag er goed uit, maar steek toch maar wijselijk mijn regenvestje in mijn achterzak (bedankt Stein voor de goeie raad!). Met 3 lagen kledij, winterhandschoenen en een fleece rijd ik naar de Grote Markt van Mechelen, waar Els zoals iedere ochtend en Karina van de partij zijn. Even voor het vertrek komt ook Bart me nog aanmoedigen. De eerste 30 km fiets ik naast iemand die al 19 jaar op palliatieve verzorging staat in het Imeldaziekenhuis van Bonheiden en voor de 5de keer meedoet, een routinier dus. We raken aan de praat en hij vertelt mij over alle acties die het ziekenhuis heeft ingericht en ook natuurlijk ook over zijn werk. Een verhaal dat me bij blijft, is van een jonge man die een paar weken geleden nog getrouwd is op zijn afdeling … om dan na een paar dagen te sterven. En zo dwarrelen er tal van verhalen van voor tot achteraan het peloton neer. Tot de tussenstop in Diest blijf ik, ondanks mijn 3 lagen kledij kou hebben. Waarschijnlijk niet goed geïsoleerd. Daarenboven krijgen we er nog wat regen bovenop. Gelukkig volgen er vanaf Limburg een aantal hellinkjes waaraan ik me kan opwarmen. Ik volg de goede raad van Bart op door goed vooraan te fietsen en zo kom ik naast Nathalie te fietsen, een niet onknappe blonde turnjuf die bij elke zin haar tanden prachtig bloot lacht. Ze rijdt voor het eerste jaar mee en ze fietst elke dag 125km, wat het meteen een beetje uitzonderlijk maakt. Aan haar tongval hoor ik meteen dat ze naar het thuisfront rijdt en ze gidst me als een echte kenner door het glooiende landschap van het prachtige Limburg. Ik vertel uitgebreid over onze acties op school; dat ik vorig jaar een oud-ploegmakker (Serge) heb verloren met een tumor aan zijn nieren en dat de beginshow van februari in Brussel een eerste echte confrontatie was met de 1000km van Kom op tegen kanker. Daarop pikt zij in door me te vertellen dat ze daar “haar motivatie om mee te doen” mocht vertellen aan heel de zaal. Haar man heeft net hetzelfde voor en ze is ongelooflijk blij dat hij deze 4 dagen dat ze fietst nog mag meemaken! Gelukkig heb ik een zonnebril op en wordt hij voor een 2de maal nat, maar nu zonder dat het regent. Echt een straffe madam die vanaf Borgloon door iedereen langs de kant wordt toegewuifd en aangemoedigd. In Heers worden we verwelkomd alsof Eddy Merckx voor de eerste keer de Ronde van Frankrijk heeft gewonnen! Wat was dat een ongelooflijke ervaring. Heers forever! Je moet het meemaken om het te kunnen geloven. Ik word er opgewacht en hartver”warm”end begroet door ons Ilse, de Xander samen met juf Ilse, juf Stephanie en hun familie. Ik vertel hun dat het allemaal wel meevalt en dat ze een “fantastische ervaring” gaan meemaken. En ik krijg later nog gelijk ook! Ik zie Nathalie nog even en wens haar succes voor haar voor morgen: ze vertrekt samen met onze turnjuf Katja in Vorselaar voor haar laatste rit! Chapeau dames!!!