De Zonnebergen fietst 1000 km tegen kanker

Onvermijdelijk worden we vroeg of laat wel eens met de verschrikkelijke K…geconfronteerd. Ook ik kreeg er jammer genoeg al mee te kampen. Bovendien verloor ik ook al dierbaren aan deze monsterachtige ziekte. Mijn vader overleed als prille zestiger 9 jaar geleden op 21 februari 2008, na een korte maar krachtige strijd. En mijn dierbare vriendin Sam, voor wie ik aanvankelijk vorig jaar mee mijn schouders zette onder het fietsgebeuren voor het goede doel…mocht de aankomst van ons Zonnebergenteam helaas niet meer beleven. Op 15 april 2016 heeft zij ons na een zéér moedig gevecht van 20 jaar verlaten. Ze was net 45 jaar geworden… Zo’n gebeurtenissen veranderen je leven. Je leert er meer door te relativeren en te appreciëren. En ik weet ondertussen wel…zelfs intens verdriet geneest wel, al gaat dat niet zo snel!

Toen er in augustus 2016 een meningeoom type 2 (een hersentumor) werd vastgesteld bij mijn moeder, sloeg de angst voor het bekende mij echter om het hart…daar gingen we weer! Na een succesvolle operatie, is gelukkig ook de bestralingsperiode alweer achter de rug. Mijn mama is een taaie, maar ze zal nooit meer dezelfde worden als vroeger. De ziekte/operatie heeft haar geheugen erg aangetast.   Noch onze puberdochter, noch ons driejarige zoontje eisen momenteel de meeste aandacht op…het is mijn moeder die op dit ogenblik alle zorgen nodig heeft. En ook al weegt het zwaar op ons gezin, we genieten van elk moment dat we samen kunnen doorbrengen!

Ook al lijken gebeurtenissen vaak onrechtvaardig, onverklaarbaar of wreed; ik  heb er een wijze levensles aan overgehouden: “Leer aanvaarden wat je niet kan veranderen, en verander wat je niet kan aanvaarden!” Dat is mijn drijfveer om opnieuw deel te nemen aan de 1000 km…ik wil een statement maken: Dat we samen sterk staan en dat er door het verzamelen van geld voor onderzoek hopelijk een remedie kan worden gevonden! Zo kunnen we het onaanvaardbare trachten te veranderen!

Weet je wat mij is opgevallen aan alle mensen die in mijn directe omgeving ooit terminaal ziek zijn geworden? Dat ze allemaal zo graag en zo hard wilden vechten voor het leven. Ook al beseften ze, het is misschien nog maar voor even…En als ik straks weer over die eindstreep rij, al is het met mijn tong op mijn clickpedalen…dan zal ik mij mede door de adrenaline en mede door alle trieste ervaringen zo “alive” voelen! Dan weet ik hoe gelukkig en dankbaar ik mezelf mag prijzen! Het leven is een geschenk dat je elke dag opnieuw ten volle moet koesteren.

Juf Wenke                        

Ieder van ons heeft behalve een hart voor kankeronderzoek wel een specifieke reden om een rit van 125 km te rijden. De volgende weken vertellen onze fietsers hier iets meer over.

Juf Isabelle bijt de spits af.

Ik gaf 2 jaar geleden mijn grootvader af aan longkanker. Kanker was iets waarvan ik nooit had gedacht dat dit mijn familie zou treffen(zeer naïef). Mijn opa was een zeer sportief en gezond persoon en toch kreeg hij kanker… dit nieuws kwam heel hard aan. Opa ging nog elke mogelijke behandeling aan om toch nog even bij ons te kunnen blijven. Helaas was het een korte maar hevige strijd van 3 maand. Mijn opa werd 77. Mijn oudste dochter heeft hij nog gekend, mijn jongste net niet. Dit vind ik zeer jammer. Maar ik ben er zeker van dat hij hierboven stiekem op mij neerkijkt en weet dat alles goed gaat met mij en mijn gezin. Een klein jaar later treft kanker opnieuw mijn familiekring. Deze keer moet ik mijn oud-oom afgeven aan de vreselijke diagnose van kanker.Ook voor hem werd het een hevige en korte lijdensweg. Daarom wil ik fietsen voor iedereen die ooit te maken heeft gekregen met kanker. Samen fietsen en geld inzamelen voor levensbelangrijk kankeronderzoek! Het brengt de mensen dichter bij elkaar en ik wil hier heel graag deel van uitmaken.

Juf Isabelle

Juf Isabelle deze week op pad met juf Katja

Opnieuw 1000 km prachtige wegen dit jaar, met enkele “speciallekes” zoals de Antwerpse konijnenpijp (Waaslandtunnel), het testcircuit van Ford in Lommel, de Gentse Ghelamcoarena en een bevoorrading aan het prachtige Donkmeer in Berlare.

Het parcours bestaat uit acht ritten van 125 km. Elke ochtend fietsen de pelotons vanuit Mechelen naar een middagstad, en in de namiddag fietsen ze terug naar Mechelen.
In 2017 zijn de middagsteden achtereenvolgens Bornem (25 mei), Bocholt (26 mei), Ingelmunster (27 mei) en Ninove (28 mei).

Vrijdag verdelen we de ritten. Dat wordt nog spannend. Naar het schijnt worden er al omkooppogingen gedaan om toch maar een rit zonder hoogteverschillen in de wacht te slepen. Anderen halen emotionele argumenten uit de kast of zetten een charmeoffensief in. Kan Meester Bart, die de ritten verdeelt en bekend staat om zijn rechtvaardigheid en eerlijkheid ( schrijfster van dit bericht waagt een poging om in het gevlei te komen 🙂 )aan zoveel druk kan weerstaan? Wordt vervolgd.

http://www.1000km.be/parcours

Meester Paul en meester Raoul (alias Kwik en Flupke  ♥) waren deze week niet alleen onafscheidelijk tijdens de toneelrepetities, ze vertegenwoordigden ook ons Zonnebergen Team tijdens de officiële aftrap van de 1000 km tegen Kanker in de AB. Het was een mooie avond met sterke getuigenissen. De organisatoren, burgemeesters van de gaststeden en de meter en peters  (nieuwsanker Goedele Wachters, radiopresentatrice Eva De Roo (Studio Brussel), zanger-gitarist Jan Paternoster (Black Box Revelation), en acteur Bart Van Avermaet (Waldek uit Thuis) waren uiteraard van de partij.

Waar zitten meester Paul en meester Raoul (alias Kwik en Flupke)?