Oudgediende meester Paul en “bleukes” papa Luc, mama Patricia en ikzelf mochten de spits afbijten. Enkele trouwe supporters waren bij het krieken van de dag al op post om Paul en Luc, die om 7 u op de Grote Markt vertrokken, een hart onder de riem te steken.  Het duo reed rustig keuvelend richting Bornem, alwaar een enthousiaste massa (waaronder ook Chris, Patricia en ikzelf) voor een oorverdovend onthaal zorgden. “Niet echt moeten trappen”, volgens meester Paul en “een makkie”, volgens papa Luc die de rit op zijn mountainbike zonder klikpedalen reed, maar dat kon ons niet echt gerust stellen :).  Voor wat afleiding en een fijne verrassing zorgde meester Raoul, die op zijn fiets gesprongen was om ons onverwacht in Bornem te komen aanmoedigen. Ik slaagde er in zonder fietsplaatje te vertrekken, bleek dat mama Patricia dat per ongeluk (? 🙂 )in de afvalcontainer had gegooid. Wat een gelukkig toevallig dat meester Bart als wegkapitein, ons peloton begeleidde, hij zorgde meteen ook voor  een mooi plaatsje vooraan en een VIP-behandeling (wat dat betekent, blijft geheim 🙂 )de rest van de rit. De zenuwen waren vlug voorbij en eens we aan het rijden waren kon het genieten beginnen. Wat een ervaring om in een groep mensen met een hart voor het goede doel te fietsen. De geweldige aanmoediging van de vele supporters onderweg was hartverwarmend. En dan zijn er nog de honderden vrijwilligers die voor een vlotte en lekkere (na)middagstop zorgen, de motards die de pelotons begeleiden, de wegkapiteins die de ritten in goede banen leiden: allemaal mensen zich belangeloos inzetten. Op een moeilijk klimmoment een duwtje in de rug  en een warme aanmoediging krijgen van een onbekende vrouwelijke mede fietser, ook dat tekent de sfeer van de 1000 km. Mijn reddende engel nr 2 (nr 1 was natuurlijk mama Patricia, die me geduldig goede versnellingsinstructies en pep talk gaf) heette Kathy en fietste voor haar vriendin, die vijf jaar geleden aan kanker overleed. Een andere mede fietser reed voor de eerste keer solo de 1000 km om zijn 17-jarig nichtje met leukemie te steunen. En zo trapte iedereen wel voor een bijzonder iemand. Dat was voor ons niet anders en de gedachte aan hen, gaf ons vleugels. Voor we het wisten zagen we de St. Rombautstoren opduiken en konden ook wij zeggen: “een makkie” :), maar vooral wat een hartverwarmende, bijzondere beleving. Het onthaal van de collega’s, vrienden, familie én van Matthias natuurlijk zorgde voor een supergrote glimlach, vergezeld van een traantje. Volgend jaar opnieuw, dat weten we nu al zeker!