De slotavond is altijd een heel bijzondere gebeurtenis. De bekendmaking dat de 1000 km dit jaar 4.085.000 euro opbracht (opnieuw een absoluut record) voor onderzoek waar de overheid of de farma-industrie geen oog voor heeft, was een kippenvelmoment. Alle teams, vrijwilligers en supporters broederlijk en zusterlijk (er waren opvallend veel vrouwelijke deelnemers) samen op onze Grote Markt zorgden voor een niet te beschrijven sfeer van warmte en verbondenheid.

Ook ons schoolteam is weer wat hechter geworden: de duo’s die samen fietsten beleefden een bijzonder moment samen, er is de wederzijdse waardering voor de fietsprestaties (met een eervolle vermelding voor meester Bart die 7 ritten en meester Raoul die 2 ritten reed) en niet te vergeten: de support van de collega’s die ons steunden op alle mogelijke manieren. Het Hemelvaartweekend was de kers op de taart maar ons samen een gans schooljaar inzetten voor dit bijzondere doel, daar kan geen enkele teambuilding activiteit tegen op.  Fijn ook trouwens dat onze nieuwe en interim leerkrachten meteen mee wilden doen.

Dat we dit konden doen, hebben we te danken aan alle ouders, leerlingen en sympathisanten die ons moreel en financieel gesteund hebben. Hartelijk dank daarvoor. Wordt ongetwijfeld vervolgd volgend jaar! En dan zal meester Stein, die de prijs voor de beste supporter krijgt, er vast en zeker blessurevrij opnieuw bij zijn.

Mama Patricia en papa Luc versterkten ons fietsteam op vele manieren; niet alleen met forse fundraising maar veel belangrijker nog waren hun hartelijkheid, enthousiasme en positieve ingesteldheid. Dat Matthias ons bovendien kwam aanmoedigen, zorgde voor een extra grote boost.

Tot slot verdienen twee collega’s het om nog even figuurlijk in de bloemetjes gezet te worden: meester Raoul die (samen met Tom) de Zonnebergen Zingt avond op poten zette én last maar zeker not least: meester Bart, de stille kracht achter heel het 1000 km gebeuren. De kick-off, de fietsmarathon,het fietsweekend, onze outfit, de praktische organisatie… dat leidde hij allemaal in goede banen op zijn eigen gedreven en bescheiden manier, met een grote glimlach! Chapeau.

Voor wie vol spanning zit te wachten op het antwoord op de sokkenvraag… meester Raoul gaf  volgende verklaring aan onze reporter ter plaatse: “Het waren ofwel de zwarte kniekousen ofwel de korte roze en dus was het ook vandaag rap gekozen 🙂 “. Tja, we moeten rechtvaardig maar streng zijn: meester Raoul zakt van plaats één naar plaats 2. Over de nieuwe nr. 1 wordt nog beraadslaagd. Directeur Geert (zonder klikpedalen) komt met zijn wit met blauwe helm alvast niet in aanmerking.

Aangemoedigd door Matthias, gingen beide fietsers er als een speer vandoor.

Een uurtje later verscheen meester Bart met kleine oogjes aan de start. Hij was echter meteen goed wakker doordat er onweer los barstte. In de  regen vertrok het peloton dat hij vandaag begeleidt met een slakkengangetje op de gladde kasseien.

Gelukkig (alhoewel 🙂 ? )  scheen de zon opnieuw alweer bij de aflossing van de wacht in Ninove door ancien Juf Hilde en nieuweling juf Stefanie (die de prijs voor de geduldigste krijgt omdat ze wel heel lang moesten wachten voor ze aan de beurt was). De temperatuur was ondertussen weer flink gestegen en de wind ging liggen dus ook voor hen was het puffen.

Onderweg wachtte hen gelukkig wat verkoeling, juf Wenke en meester Jonathan stonden hen immers op te wachten met de plantenspuit.

Bij aankomst werden ze opgewacht door het volledige fietsteam en heel wat collega’s en sympathisanten op een bomvolle Grote Markt.

Meester Raoul en zoon Xander (waardige vervanger van de geblesseerde meester Stein) werden vanochtend uitgewuifd door een grote schare fans, waaronder ook Marie en Lisanne en enkele ouders. Meester Raoul die tot nu op 1 stond in de vestimentaire top 3 van de voorbije jaren, verscheen op het appel met roze sokken. Daar schrokken we wel even van en eerlijk gezegd weten we nog altijd niet zo goed wat we er van moeten denken :). Of hij zijn plaats zal kunnen behouden, is nog onzeker op dit moment. Misschien wordt meester Bart wel de nieuwe nr 1. Dat is hij alvast als het op fietsen aankomt. Met slechts een 5 tal uurtje slaap (het snurken van één van zijn kamergenoten deed naar het schijnt zelfs een decibelmeter tilt slaan) stond hij vandaag al weer te trappelen om aan zijn twee ritten als wegkapitein te beginnen.

Zo een ochtend op de Grote Markt is al even bijzonder als de avondaankomst. Ook hier hoor je aangrijpende verhalen van deelnemers die vertellen over diegenen waarvoor ze rijden. En er zijn de fietsers die met de ziekte nog maar net achter de rug boven zichzelf uitstijgen om anderen een hart onder de riem te steken.  Verdriet en vreugde liggen hier dicht bij elkaar maar vooral de kracht en hoop zijn voelbaar bij al wie zich hier inzet of komt steunen.

Wat een hitte! Juf Katja en juf Wenke lossen meester Raoul en Xander af in (G)Ingelgem.

Dikke chapeau voor juf Katja en juf Wenke, die in een loodzware hitte moesten fietsen. We waren met veel om hen op te wachten toen ze een dik uur later dan gepland onder een geweldig gejuich aankwamen op de Grote Markt. Het peloton had een paar keer halte moeten houden om de fietsers die zich niet goed voelden even op adem te laten komen. Ook juf Katja werd even onwel tijdens de rit maar door de goede zorgen van juf Wenke en de crew kon ze even later weer op de fiets. En bij aankomst zagen haar al weer met een grote glimlach van de fiets en over de nadar stappen. Ook juf Wenke leverde een mega prestatie!

Een uurtje eerder was meester Bart aangekomen, nog in volle form. Hij kan gelukkig heel goed tegen de hitte en had vooral grote honger.

Meester Raoul stond al weer vol energie te popelen om aan zijn tweede rit te beginnen. Hij zorgde meteen ook weer voor de nodige hilariteit door zijn vestje met lange mouwen aan te trekken en terwijl met een ernstig gezicht “op zijn Raouls te zeggen”: “Ja, het wordt toch wat fris”.

Benieuwd met welke sokken hij morgen aan de start zal verschijnen.

Vanochtend half 7: een aangenaam temperatuurtje en enkele nog slaperige collega’s op post om juf Katelijne en meester Jonathan aan te moedigen. Voor allebei is het ook hun 1000 km première, dat zorgt voor een lichte zenuwachtigheid maar die duurt vast maar korte tijd. Mooi vooraan vertrekken ze richting Bocholt. Even later zien we meester Bart nog, die vandaag twee keer een peloton met 27-km rijders begeleidt en met een grote glimlach vertrekt.

In Bocholt stonden juf Isabelle en juf Stéphanie de ochtendfietsers op te wachten, om even later zelf aan het trappen te gaan.

De temperatuur steeg flink tijdens de namiddagrit, maar dat was onze kleuterjuffen niet aan te zien. Het was nochtans een pittige rit geweest, met flink wat klimmen en dalen aan een hoog tempo. Fris als een hoentje reden zij over de meet, waar heel wat supporters (onder wie een fris gewassen en montere juf Katelijne) hen stonden op te wachten. Lisa, onze jongste supporter had zelfs een spandoekje bij om haar juffen een hart onder de riem te steken.

Oudgediende meester Paul en “bleukes” papa Luc, mama Patricia en ikzelf mochten de spits afbijten. Enkele trouwe supporters waren bij het krieken van de dag al op post om Paul en Luc, die om 7 u op de Grote Markt vertrokken, een hart onder de riem te steken.  Het duo reed rustig keuvelend richting Bornem, alwaar een enthousiaste massa (waaronder ook Chris, Patricia en ikzelf) voor een oorverdovend onthaal zorgden. “Niet echt moeten trappen”, volgens meester Paul en “een makkie”, volgens papa Luc die de rit op zijn mountainbike zonder klikpedalen reed, maar dat kon ons niet echt gerust stellen :).  Voor wat afleiding en een fijne verrassing zorgde meester Raoul, die op zijn fiets gesprongen was om ons onverwacht in Bornem te komen aanmoedigen. Ik slaagde er in zonder fietsplaatje te vertrekken, bleek dat mama Patricia dat per ongeluk (? 🙂 )in de afvalcontainer had gegooid. Wat een gelukkig toevallig dat meester Bart als wegkapitein, ons peloton begeleidde, hij zorgde meteen ook voor  een mooi plaatsje vooraan en een VIP-behandeling (wat dat betekent, blijft geheim 🙂 )de rest van de rit. De zenuwen waren vlug voorbij en eens we aan het rijden waren kon het genieten beginnen. Wat een ervaring om in een groep mensen met een hart voor het goede doel te fietsen. De geweldige aanmoediging van de vele supporters onderweg was hartverwarmend. En dan zijn er nog de honderden vrijwilligers die voor een vlotte en lekkere (na)middagstop zorgen, de motards die de pelotons begeleiden, de wegkapiteins die de ritten in goede banen leiden: allemaal mensen zich belangeloos inzetten. Op een moeilijk klimmoment een duwtje in de rug  en een warme aanmoediging krijgen van een onbekende vrouwelijke mede fietser, ook dat tekent de sfeer van de 1000 km. Mijn reddende engel nr 2 (nr 1 was natuurlijk mama Patricia, die me geduldig goede versnellingsinstructies en pep talk gaf) heette Kathy en fietste voor haar vriendin, die vijf jaar geleden aan kanker overleed. Een andere mede fietser reed voor de eerste keer solo de 1000 km om zijn 17-jarig nichtje met leukemie te steunen. En zo trapte iedereen wel voor een bijzonder iemand. Dat was voor ons niet anders en de gedachte aan hen, gaf ons vleugels. Voor we het wisten zagen we de St. Rombautstoren opduiken en konden ook wij zeggen: “een makkie” :), maar vooral wat een hartverwarmende, bijzondere beleving. Het onthaal van de collega’s, vrienden, familie én van Matthias natuurlijk zorgde voor een supergrote glimlach, vergezeld van een traantje. Volgend jaar opnieuw, dat weten we nu al zeker!