Onvermijdelijk worden we vroeg of laat wel eens met de verschrikkelijke K…geconfronteerd. Ook ik kreeg er jammer genoeg al mee te kampen. Bovendien verloor ik ook al dierbaren aan deze monsterachtige ziekte. Mijn vader overleed als prille zestiger 9 jaar geleden op 21 februari 2008, na een korte maar krachtige strijd. En mijn dierbare vriendin Sam, voor wie ik aanvankelijk vorig jaar mee mijn schouders zette onder het fietsgebeuren voor het goede doel…mocht de aankomst van ons Zonnebergenteam helaas niet meer beleven. Op 15 april 2016 heeft zij ons na een zéér moedig gevecht van 20 jaar verlaten. Ze was net 45 jaar geworden… Zo’n gebeurtenissen veranderen je leven. Je leert er meer door te relativeren en te appreciëren. En ik weet ondertussen wel…zelfs intens verdriet geneest wel, al gaat dat niet zo snel!

Toen er in augustus 2016 een meningeoom type 2 (een hersentumor) werd vastgesteld bij mijn moeder, sloeg de angst voor het bekende mij echter om het hart…daar gingen we weer! Na een succesvolle operatie, is gelukkig ook de bestralingsperiode alweer achter de rug. Mijn mama is een taaie, maar ze zal nooit meer dezelfde worden als vroeger. De ziekte/operatie heeft haar geheugen erg aangetast.   Noch onze puberdochter, noch ons driejarige zoontje eisen momenteel de meeste aandacht op…het is mijn moeder die op dit ogenblik alle zorgen nodig heeft. En ook al weegt het zwaar op ons gezin, we genieten van elk moment dat we samen kunnen doorbrengen!

Ook al lijken gebeurtenissen vaak onrechtvaardig, onverklaarbaar of wreed; ik  heb er een wijze levensles aan overgehouden: “Leer aanvaarden wat je niet kan veranderen, en verander wat je niet kan aanvaarden!” Dat is mijn drijfveer om opnieuw deel te nemen aan de 1000 km…ik wil een statement maken: Dat we samen sterk staan en dat er door het verzamelen van geld voor onderzoek hopelijk een remedie kan worden gevonden! Zo kunnen we het onaanvaardbare trachten te veranderen!

Weet je wat mij is opgevallen aan alle mensen die in mijn directe omgeving ooit terminaal ziek zijn geworden? Dat ze allemaal zo graag en zo hard wilden vechten voor het leven. Ook al beseften ze, het is misschien nog maar voor even…En als ik straks weer over die eindstreep rij, al is het met mijn tong op mijn clickpedalen…dan zal ik mij mede door de adrenaline en mede door alle trieste ervaringen zo “alive” voelen! Dan weet ik hoe gelukkig en dankbaar ik mezelf mag prijzen! Het leven is een geschenk dat je elke dag opnieuw ten volle moet koesteren.

Juf Wenke