Lieve collega’s,

Ik heb in mijn eigen behandelingsperiode nogal wat mensen met kanker leren kennen, soms van heel dichtbij en op een intense manier. Er heerst een ongelooflijke samenhorigheid, een gevoel van verbondenheid en solidariteit onder al wie door de ziekte getroffen wordt. Hoe verdrietig ook, sommige van de meest waardevolle momenten in mijn leven zijn degene die ik doorgebracht heb met mensen die dicht bij de dood stonden. Zoals Thé Lau het ergens zei, alle ‘bullshit’ valt meteen weg, alleen wat echt is blijft. Van een aantal heel mooie mensen heb ik afscheid moeten nemen. Dat was hartverscheurend. Maar wat me telkens opnieuw trof, was die ongelooflijke kracht, die vechtlust, dat positivisme, die hoop, dat doorzettingsvermogen en die bezorgdheid voor de mensen om hen heen. Die eigenschappen heb ik de afgelopen dagen ook bij jullie gezien. Wat jullie gedaan hebben, met diezelfde betrokkenheid en vechtlust als degene die ik zag bij mensen met kanker heeft me ontroerd maar ook heel blij gemaakt. Ik weet dat jullie, behalve voor het goede doel, ook bijna allemaal voor iemand in het bijzonder gereden hebben. Geloof me als ik zeg dat er geen mooier eerbetoon is aan hen die gevochten hebben tegen de ziekte of nog vechten. Wat jullie gedaan hebben en dat geldt ook voor al degenen die gesteund hebben op allerlei manieren, heeft mensen dichter bij elkaar gebracht. Ook in ons team is de warmte en samenhorigheid nog groter geworden. En dat is waar het uiteindelijk om draait in het leven. Dikke merci.
Juf Els

Dikke proficiat aan de ‘drie musketieres’ die vandaag reden. Juf Pascale had wat oponthoud door een valpartij tijdens de voormiddagrit, waardoor ze nadien een tandje moesten bijsteken. Maar het rijden ging vlot, er werd zelfs heel wat getetterd onderweg. Haar metgezellen vroegen zich zelfs af of ze een bv was omdat ze onderweg zo vaak werd toegejuicht. Heel wat kleuters, leerlingen en ouders stonden immers in Walem klaar om haar aan te moedigen. En ja, juf Pascale, je bent vanaf nu ook een bv, net zoals onze andere fietsende juffen. Alleen staat bv in jullie geval voor ‘bijzondere vrouwen’. Voor juf Anne was de namiddagrit er één met veel pech, ze heeft enkele keren van band moeten wisselen. Dat maakte het natuurlijk extra zwaar. Chapeau Anne, je hebt het toch maar gedaan. Ook ons juf Katja deed het schitterend. Zij kreeg aan de meet een dik verdiend, warm welkom mét bloemen.
Wie stond er trouwens ook aan de meet met krukken, denk je? Juist, juf Anneke.
En dan is er natuurlijk ook nog meester Bart, wiens teller vandaag op 1000 km stond. Meester, je bent een kanjer!

Bijna windstil en merkelijk zachter vandaag met een zon die door de wolken priemt, beter kan het weer niet zijn voor de slotdag. Juf Pascale was klaar voor de rit naar Vorselaar. Aan het vertrek was ze al druk in gesprek met enkele andere vrouwelijke deelnemers, ze heeft dus zeker al wat steun onderweg. Bovendien wordt ze bij de doortocht in Walem nog eens extra aangemoedigd door collega’s, ouders en kinderen. En wie was er vanochtend (met fiets) op post om voor haar te supporteren, zowel op de Grote Markt als in de Lange Zandstraat? Speedy Raoul, natuurlijk ;). Meester Bart zag er gelukkig wat minder vermoeid uit bij de start. Hij zei nog eens dat de rit van gisteren de zwaarste was die hij ooit gereden had en Bart rijdt toch al het derde jaar op rij de volle 1000 km, eerst als deelnemer en later als wegkapitein. Omdat hij echt de energie niet meer had om gisteravond zijn fiets te gaan poetsen, heeft hij hem in het hotel gewoon onder de douche gestoken (wel tegen niemand zeggen 🙂 ). En het moet gezegd, zijn fiets blonk vanochtend.
Ook op deze laatste dag wensen we al onze fietsers een mooie, veilige rit. Tot vanavond aan de meet! Daar wachten we meester Bart (let op, die komt normaal al om 20 voor 6 aan in Mechelen en zal iets voor half 6 passeren in Walem), juf Anne en juf Katja (aankomst om 7 u) op. Hopelijk is de markt straks te klein voor al onze supporters.

Nog even voor het slapen gaan een woordje over vandaag.

Vanmorgen om 5.25u opgestaan en slecht geslapen; ‘t zal waarschijnlijk de spanning van het onbekende zijn. Nog even de buienradar bekeken en die zag er goed uit, maar steek toch maar wijselijk mijn regenvestje in mijn achterzak (bedankt Stein voor de goeie raad!). Met 3 lagen kledij, winterhandschoenen en een fleece rijd ik naar de Grote Markt van Mechelen, waar Els zoals iedere ochtend en Karina van de partij zijn. Even voor het vertrek komt ook Bart me nog aanmoedigen. De eerste 30 km fiets ik naast iemand die al 19 jaar op palliatieve verzorging staat in het Imeldaziekenhuis van Bonheiden en voor de 5de keer meedoet, een routinier dus. We raken aan de praat en hij vertelt mij over alle acties die het ziekenhuis heeft ingericht en ook natuurlijk ook over zijn werk. Een verhaal dat me bij blijft, is van een jonge man die een paar weken geleden nog getrouwd is op zijn afdeling … om dan na een paar dagen te sterven. En zo dwarrelen er tal van verhalen van voor tot achteraan het peloton neer. Tot de tussenstop in Diest blijf ik, ondanks mijn 3 lagen kledij kou hebben. Waarschijnlijk niet goed geïsoleerd. Daarenboven krijgen we er nog wat regen bovenop. Gelukkig volgen er vanaf Limburg een aantal hellinkjes waaraan ik me kan opwarmen. Ik volg de goede raad van Bart op door goed vooraan te fietsen en zo kom ik naast Nathalie te fietsen, een niet onknappe blonde turnjuf die bij elke zin haar tanden prachtig bloot lacht. Ze rijdt voor het eerste jaar mee en ze fietst elke dag 125km, wat het meteen een beetje uitzonderlijk maakt. Aan haar tongval hoor ik meteen dat ze naar het thuisfront rijdt en ze gidst me als een echte kenner door het glooiende landschap van het prachtige Limburg. Ik vertel uitgebreid over onze acties op school; dat ik vorig jaar een oud-ploegmakker (Serge) heb verloren met een tumor aan zijn nieren en dat de beginshow van februari in Brussel een eerste echte confrontatie was met de 1000km van Kom op tegen kanker. Daarop pikt zij in door me te vertellen dat ze daar “haar motivatie om mee te doen” mocht vertellen aan heel de zaal. Haar man heeft net hetzelfde voor en ze is ongelooflijk blij dat hij deze 4 dagen dat ze fietst nog mag meemaken! Gelukkig heb ik een zonnebril op en wordt hij voor een 2de maal nat, maar nu zonder dat het regent. Echt een straffe madam die vanaf Borgloon door iedereen langs de kant wordt toegewuifd en aangemoedigd. In Heers worden we verwelkomd alsof Eddy Merckx voor de eerste keer de Ronde van Frankrijk heeft gewonnen! Wat was dat een ongelooflijke ervaring. Heers forever! Je moet het meemaken om het te kunnen geloven. Ik word er opgewacht en hartver”warm”end begroet door ons Ilse, de Xander samen met juf Ilse, juf Stephanie en hun familie. Ik vertel hun dat het allemaal wel meevalt en dat ze een “fantastische ervaring” gaan meemaken. En ik krijg later nog gelijk ook! Ik zie Nathalie nog even en wens haar succes voor haar voor morgen: ze vertrekt samen met onze turnjuf Katja in Vorselaar voor haar laatste rit! Chapeau dames!!!